จริงๆ ก็เป็นเรื่องราวสมัย ประมาณ 20 ปีก่อน ตอนนั้นผมยังเด็กมาก ตามแม่มาวัดพระธรรมกาย มานั่งสมาธิได้แปปเดียว ก็ไปเดินเล่นรอบสภา ที่คนมานั่งสมาธิกัน ตามประสาเด็กครับ พลวงพ่อธัมมชโยตอนนั้นผมยังไม่รู้จักเลย แต่ก็มาได้ทุกเดือน ตอนนั้นไม่รู้ว่าเพราะบรรยากาศสงบหรืออย่างไร จึงไม่งอแงขอกลับบ้าน
จนได้มาบวชสามเณรตอนอายุ 10 ขวบที่วัดพระธรรมกาย ก็เริ่มรู้จักศีล 5 ศีล 10 อะไรบุญ บาป รู้จักทาน ศีล ภาวนา หลังจากบวชไป ก็ยังเข้าวัดต่อเนื่อง ผมจึงเป็นเด็กที่โชคดีมาก เกิดมาไม่เคยกินสุรา สูบบุหรี่ ไม่ไปหลงติดยา เพราะเรามีศีล ซึ่งเป็นดุจเกราะป้องกันเราออกจากความชั่วทั้งหลายครับ
ตอนนั้น พอเริ่มมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับวัดพระธรรมกาย และหลวงพ่อธัมมชโยมากๆเข้า แม่ของผมก็เริ่มลังเลว่าจะมาวัดต่อดีไหม ตอนนั้น ผมที่เพิ่งบวชมา ไม่ได้หลงเชื่อข่าว รู้แต่ว่าข่าวไม่ตรงกับความจริงเลย ก็บอกไปว่า เราต้องมาวัดนะแม่ แม่จึงยังพาผมและพี่ชายมานั่งสมาธิ ฟังธรรม และร่วมบุญกับที่วัดมาตลอด
หลังจากนั้นพอเริ่มโต ได้ฟังคำสอนของหลวงพ่อธัมมชโย และพระอาจารย์ ได้มาฝึกตนให้มีคุณธรรมมากขึ้น ปฏิบัติธรรม แม้จะยังไม่ได้ประสบการณ์ภายในอะไร แต่ก็ทำให้ใจสงบ มีความสุขมาก และยังเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้ครับ
0 ความคิดเห็น: